::+[สัจธรรมชีวิต]+::

คนเราทุกคน เกิดมาย่อมมีวาระที่แตกต่างกัน

 

บางคนเกิดมาจน บางคนเกิดมารวยล้นฟ้า

 

แต่อย่างชั้น ถือได้ว่า ไม่รวย แต่ก้อไม่จน ก้อพอมีพอกินไปวันๆ

 

คนเรา เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเปนคนดีได้

 

บางคนมีการศึกษาสูงส่ง จิตใจต่ำช้า เรียนสูงไปก้อเท่านั้น

 

บางคนการศึกษาต่ำจนทำให้คนอื่นดูถูกได้ แต่น้ำใจดีงาม…

 

ก้อสูงกว่าคนการศึกษาสูงบางคน

 

แต่ทุกคน ไม่ว่าจะดี หรือเลวแค่ไหน ทุกคนก้อมีความเหนแก่ตัวอยุ่ในตัวเอง

 

ไม่ว่าจะเปน ผุญ ผุช เดก ผุใหญ่ ทุกคนล้วนแต่จะต้องคิดถึงสิ่งที่ตนเองจะได้รับเปนหลัก

 

จะมีคัยหรือไม่ที่จะคิดถึงผุอื่นก่อนเสมอ…..

 

ตั้งแต่ที่ชั้นเกิดมา จำความได้ จนเวลาล่วงเลยผ่านมา24ปี

 

ชั้นยังไม่เคยเหนเลยคนที่จะนึกถึงคนอื่นก่อน…..

 

เหนได้ชัดๆจากคนใกล้ตัวที่มีอยุ่ทุกวันนี้ ไม่มีคัยสักคนจะไม่นึกถึกตัวเอง

 

ทุกคน……อยากให้รุไว้ว่า ความเหนแก่ตัวน่ะมีได้ แต่อย่าให้มันมากเกิน

 

ควรหมั่นมองและนึกถึงคนรอบข้างเสียบ้าง……

 

ความสุขอาจจะมาเอง ทีละนิด ทีละนิด นานๆเข้าก้อจะเยอะเอง

 

ถึงผุ้ที่มีการศึกษาสูงส่งทั้งหลาย ชั้น ไม่ใช่คนที่ดีพร้อมอะไร

 

แต่แค่รุสึกว่าบางอย่างควร บางอย่างไม่ควร

 

บางคนอาจจะมองว่าชั้นเปนคนที่ตอแหล…..เกี่ยวกับการพูดคำหยาบ

 

ชั้นไม่เคยคิดที่จะพูดคำหยาบกะคนที่ชั้นไม่รุจัก หรือรุจักแต่ไม่อยากจะรุจักก้อตาม

 

และก้อไม่ชอบให้คนรอบข้างพูดคำหยาบกะคนที่ไม่รุจักเหมือนกัน

 

ชั้นมักจะพุด กุ มึง สัตว์ต่างๆ กะเพื่อนๆหรือน้องๆที่สนิทเท่านั้น

 

นอกนั้นอย่าหวังว่าจะได้ยินมันหลุดออกมาจากปากชั้น

 

วันนึง ชั้นได้พบประสบกะตัวเอง คนที่ได้ชื่อว่า มีการศึกษา

 

มีงานมีการทำ ไม่คิดว่าจะทำไรได้ต่ำๆขนาดนั้น…

 

เหมือนพวกแม่ค้าตามตลาด หรือ ข้างถนนทำ

 

มันก้อทำให้ชั้นบ้าไปได้ชั่วขณะนึงเหมือนกัน

 

แต่ถึงชั้นจะทำกิริยาต่ำ แต่ก้อไม่เคยพูดคำหยาบด่าคัย

 

เพราะชั้นถือว่า ชั้นเปนคนมีการศึกษา ชั้นก้อด่าแบบคนมีการศึกษาด่า

 

จะคิดได้หรือไม่ได้ ขึ้นอยุ่กะรอยหยักในสมองว่ามากน้อยแค่ไหน

 

รอยหยักมาก้อจะรับรุ้ได้เยอะว่าโดนด่า รอยหยักน้อยก้ออาจจะคิดนนานนิดนึงว่าโดนด่า

 

 

 

 

 

ถึงตอนนี้ ชั้นขอบอกกะทุกคนว่า สัจธรรมของชีวิต จริงๆขึ้นอยุ่กับจิตสำนึกของแต่ละบุคคล

 

 

 

 

Advertisement